ChviaDot PANaNieba

вось ужо й сьвітае...
іду чысьціць зубы, а пасьля пад коўдру да каханай

у мяне надзвычай незвычайныя суседзі.
чаго толькі каштуе 60 гадовая бабулька ў барэце, зь якой мы час ад часу палім на пляцоўцы. самае цікавае, што недапалкі яна зьбірае ў бутэльку.
а яшчэ яе калі-нікалі можна сустрэць на тым самым месцы а 3-й гадзіне ночы.

ужо каторы дзень буду сустракаць сьвітаньне за маніторам кампутара. так і звар'яцець - недалёка... вось і ўяўляю сябе галоўным героем "Байцоўскага клюбу"

Сёньня пайшлі з жонкай у начную краму. Не пасьпелі далёка адыйсьці ад дому, як нас спыняе незразумелы мужчына. Ён інтэлігентна працягвае руку й пачынае знаёміцца з намі. Яго імя - Сяргей. Сяргей кліча хлопчыка, зь якім ужо, відаць, пасьпеў завесьці размову. З другакурсьнікам Ігарам знаёмімся таксама.
- Які мэтал вам больш падабаецца? - пытаецца Сяргей голасам з пахам перагару, пазіраючы на нашы вушы.
- Срэбра, - адказвае жонка.
- Станоўчы адказ. А вам?
- Мне тое самае, - адказваю я.
- Ааа, калііі... Ладна... Чакайце. Няхай пройдзе жанчына, а то непрыстойна выкідаць недапалак у яе прысутнасьці. - Сяргей чакае пакуль міне нейкая жанчына, пасьля выкідае сваю дапаленую да самага фільтра цыгарэту за плот ля дзіцячага садка. - Ніхто ня бачыў.
- Воля, - зьвяртаецца ён да маёй жонкі, - я ўгадаў? А вы Ігар? Я ўгадаў?
- Не, я ня Ігар, - кажу я, - Ігар - вось.
- А як вы думаеце, кім я не магу быць?
- Вы не настаўнік, не кіроўца, не інжынер, не філёзаф... - пералічвае Воля
- Ня мент, - дабаўляе мужчына, загінаючы на руцэ пяты палец. - Я ня мент... А вы не падслухоўвайце, - зьвяртаецца да Ігара, які грызе ў гэты час пальцы, і папярэджвае яго, - нельга так, там шмат мікробаў. Я правяраў.
- А хто вы? - пытаецца Воля.
Мужчына пасьпявае разьзявіць рот але не пасьпявае нічога сказаць. Сцьхае, бо бачыць людзей і чакае пакуль яны пройдуць. У гэты час Ігар неразьвітаўшыся хутчэй уцікае. Застаемся адны.
- Вось мы й адзін на адзін, - працягвае размову Сяргей. - А вы дзяўчыну кахаеце? - Пытаецца ён у мяне.
- Так.
- Гэта добра, што вы знайшлі адзін аднога. Добра, калі ёсьць сапраўднае каханьне... Добра, што вы кахаеце... Не, вы не пужайцеся, я не маньяк. Юра, я ўгадаў? Вы не бойцеся. У мяне ёсьць дзеці. Вам колькі гадоў?
- 20.
- У вас яшчэ ў дзяцінсве... У вас плоскаступнёвасьць...
Раптам Сяргей зноў змаўкае, бо ля нас прасоўваецца бабулька з торбай.
- Гэта не мая мама! - жартуе ён.
Дзіўна, у мяне і сапраўды плоскаступнёвасьць. Я гляджу на гэтага цікавага чалавечка і думаю хто ж ён такі насамрэч. Ці няўжо маньяк? Альбо проста дурны п'яны? І...
- Хто вы? - задае яму яшчэ раз ужо знаёмае пытаньне Воля.
- Прызнаюся, што я ня мент. У мяне няма зорак... Я чалавек. Я не люблю не людзей. Сапраўдныя людзі прыстойныя і адданыя. Вось вы ж таксама людзі? Калі б вы не былі людзьмі, я б да вас не падыйшоў. Воля? Я не памыліўся? А колькі вам гадоў?
- Столькі ж, - паказвае на мяне.
- Гэта што значыць? - перапытваецца Сяргей.
- Таксама 20.
- Добры срок. Ну я у сэнсе... Добры узрост. Ужо можна шашлыкі замочваць...
І зноў, калі праходзяць людзі мужчына вытрымлівае цішыню і чакае пакуль яны пройдуць.
- Вось мінакі...
- Я думаю, што і нам варта застацца мінакамі, - намікаю Сяргею на тое, што мы жадаем сыйсьці.
- Так, мяне таксама людзі чакаюць, - паказвае на гадзіньнік. - Вы ня бойцеся... Пакуль я з вамі вас ніхто не пакрыўдзіць. Тут ніхто нікога не чапае. Вы ведаеце, як мяне завуць? Я падкажу. 17 літара ў алфавіце.
- Сяргей.
- Ну, як вы здагадаліся?
- Мы пойдзем?
- Так. Дзякуй... Вы кахайце... Гэта добра, калі ў людзей шчырыя пачуцьці.
Паціскае мне руку,  кажа у вуха, але ня шэптам:
- Вы, Юры, я ўгадаў? Ня бойцеся я гэтага рабіць ня буду.
Пасьля паціскае руку Волі. Просіць у мяне дазволу пацалаваць. І яшчэ раз цісьне мне руку. Нарэшце разьвітваемся.
Пад начніком шмат ментоў і ў сьцілку п'яных.
- Ах, якія. Гы-гы-гы. Адзін пад аднаго падстрыгліся, - сьмяюцца нейкія бухія бабы з нашых кароткіх прычосак.
- Не зьвяртайце ўвагі на быдла, - супакойваюць нас два цьвярозых хлопца.

зноўку ня сьпіцца...
таму й пэцкаю паперу
сваімі хайку.

часам у мэтро такое ўбачыш

Першы Беларускамоўны Хіп-Хап Партал - WWW.BIELREPKA.ORG аднавіў сваю працу.

Толькі тутака вы можаце знайсьць самыя сьвежыя Хіп-Хап навіны з усяго сьвету!!!

ці ведае хто што-небудзь пра WiFi Home?

У ТГ - http://music.fromby.net/ ; бярэ ўдзел новы трэк ад рэпэраў PANaNieba пад назвай «Правінцыя»: «Пакінуць усё гэта ты ня маеш ніякага права. Бо тут усё яшчэ абсыпаецца тынкоўка ў пад’езьдзе твайго роднага дома. Тут безь цябе адпачываюць гразкія цёмныя вуліцы, на якіх ты калісьці сьціраў падэшвы ў дзіравых кросах. Бо тут жывуць твае бацькі», — так прадстаўляюць свой твор Sviedak і ChviaDot.

Праект PANaNieba дэбютантамі ўжо не назавеш. Хлопцы пачалі выступаць пад гэтай назвай тры гады таму, а сабраліся і таго раней. Два гады таму яны дэбютавалі на ТГ з трэкам «Сьлёзы», а цяпер прадстаўляюць яшчэ больш сьпелую ды цікавую ў музычным пляне кампазыцыю «Правінцыя»:

«Мы самі родам з правінцыі, — кажуць удзельнікі гурта Sviedak і ChviaDot. — Цяпер жывем у Менску. Зь цягам часу атрымліваецца так, што ты прыяжджаеш дадому і расчароўваесься. Таму што бачыш, як твой горад паціху патухае, быццам недапаленая цыгарэта. Ты ўжо нават і ня ведаеш ці варта табе вяртацца сюды калі-небудзь. Але пакінуць усё гэта ты ня маеш ніякага права. Бо тут усё яшчэ абсыпаецца тынкоўка ў пад’езьдзе твайго роднага дома. Тут безь цябе адпачываюць гразкія цёмныя вуліцы, на якіх ты калісьці сьціраў падэшвы ў дзіравых кросах. Бо тут жывуць твае бацькі».

http://music.fromby.net/article/1626/

PANaNieba — Правінцыя - http://music.fromby.net/mp3/pananieba_pravincyja.mp3
  

Калісьці ў мяне было шмат успамінаў зь дзяцінства. Я складаў іх у шклянкі з-пад цукерак і хаваў у самых патаемных мейсцах.

Тыя мейсцы былі настолькі надзейныя, што аднойчы я незнарок і сам забыўся, дзе што знаходзіцца. Таму зараз я нажаль памятаю вельмі мала. Хіба толькі некалькі самых маленькіх малюнкаў. Ведаю, што калісьці ў мяне быў драўляны конік, была машынка з гудзёлкай. Памятаю, як я выбіў малатком шкло, а пасьля спужаўся, пабег і разбіў сабе брыво, на якім і зараз застаўся маленькі шнар. Памятаю скарб, які мы закапалі зь сябрам, а праз год самі ж яго й знайшлі.

Былі ў мяне таксама й дрэнныя ўспаміны. Іх я звычайна чамусьці закопваў у зямлю пад дрэвам. Калі-небудзь я абавязкова аднаўлю сваю былую калекцыю. Праўда, трэба спачатку шмат чаму навучыцца. У мяне пакуль не атрымалася скласьці ніводнага пазла цалкам, ды гэта толькі таму, што я адразу ганяюся за некалькімі зайцамі. Але ў мяне ёсць яшчэ й цікавыя сны, якія мне дапамогуць знайсьці падказкі.

даўно нешта не пісаў нічога... 

Сёлета адміністрацыя буйнейшага беларускага Хіп-Хап партала Б.Р.А.Т.ИНФО адважылася на падвядзенне вынікаў мінулага года. Усяго вылучана 9 намінацый. У намінацыі «Лепшы артыст» ўдзельнічае «PANaNieba».
Аддаць за нас свой голас можна на http://awards2008.bratinfo.by.