Сёньня пайшлі з жонкай у начную краму. Не пасьпелі далёка адыйсьці ад дому, як нас спыняе незразумелы мужчына. Ён інтэлігентна працягвае руку й пачынае знаёміцца з намі. Яго імя - Сяргей. Сяргей кліча хлопчыка, зь якім ужо, відаць, пасьпеў завесьці размову. З другакурсьнікам Ігарам знаёмімся таксама.
- Які мэтал вам больш падабаецца? - пытаецца Сяргей голасам з пахам перагару, пазіраючы на нашы вушы.
- Срэбра, - адказвае жонка.
- Станоўчы адказ. А вам?
- Мне тое самае, - адказваю я.
- Ааа, калііі... Ладна... Чакайце. Няхай пройдзе жанчына, а то непрыстойна выкідаць недапалак у яе прысутнасьці. - Сяргей чакае пакуль міне нейкая жанчына, пасьля выкідае сваю дапаленую да самага фільтра цыгарэту за плот ля дзіцячага садка. - Ніхто ня бачыў.
- Воля, - зьвяртаецца ён да маёй жонкі, - я ўгадаў? А вы Ігар? Я ўгадаў?
- Не, я ня Ігар, - кажу я, - Ігар - вось.
- А як вы думаеце, кім я не магу быць?
- Вы не настаўнік, не кіроўца, не інжынер, не філёзаф... - пералічвае Воля
- Ня мент, - дабаўляе мужчына, загінаючы на руцэ пяты палец. - Я ня мент... А вы не падслухоўвайце, - зьвяртаецца да Ігара, які грызе ў гэты час пальцы, і папярэджвае яго, - нельга так, там шмат мікробаў. Я правяраў.
- А хто вы? - пытаецца Воля.
Мужчына пасьпявае разьзявіць рот але не пасьпявае нічога сказаць. Сцьхае, бо бачыць людзей і чакае пакуль яны пройдуць. У гэты час Ігар неразьвітаўшыся хутчэй уцікае. Застаемся адны.
- Вось мы й адзін на адзін, - працягвае размову Сяргей. - А вы дзяўчыну кахаеце? - Пытаецца ён у мяне.
- Так.
- Гэта добра, што вы знайшлі адзін аднога. Добра, калі ёсьць сапраўднае каханьне... Добра, што вы кахаеце... Не, вы не пужайцеся, я не маньяк. Юра, я ўгадаў? Вы не бойцеся. У мяне ёсьць дзеці. Вам колькі гадоў?
- 20.
- У вас яшчэ ў дзяцінсве... У вас плоскаступнёвасьць...
Раптам Сяргей зноў змаўкае, бо ля нас прасоўваецца бабулька з торбай.
- Гэта не мая мама! - жартуе ён.
Дзіўна, у мяне і сапраўды плоскаступнёвасьць. Я гляджу на гэтага цікавага чалавечка і думаю хто ж ён такі насамрэч. Ці няўжо маньяк? Альбо проста дурны п'яны? І...
- Хто вы? - задае яму яшчэ раз ужо знаёмае пытаньне Воля.
- Прызнаюся, што я ня мент. У мяне няма зорак... Я чалавек. Я не люблю не людзей. Сапраўдныя людзі прыстойныя і адданыя. Вось вы ж таксама людзі? Калі б вы не былі людзьмі, я б да вас не падыйшоў. Воля? Я не памыліўся? А колькі вам гадоў?
- Столькі ж, - паказвае на мяне.
- Гэта што значыць? - перапытваецца Сяргей.
- Таксама 20.
- Добры срок. Ну я у сэнсе... Добры узрост. Ужо можна шашлыкі замочваць...
І зноў, калі праходзяць людзі мужчына вытрымлівае цішыню і чакае пакуль яны пройдуць.
- Вось мінакі...
- Я думаю, што і нам варта застацца мінакамі, - намікаю Сяргею на тое, што мы жадаем сыйсьці.
- Так, мяне таксама людзі чакаюць, - паказвае на гадзіньнік. - Вы ня бойцеся... Пакуль я з вамі вас ніхто не пакрыўдзіць. Тут ніхто нікога не чапае. Вы ведаеце, як мяне завуць? Я падкажу. 17 літара ў алфавіце.
- Сяргей.
- Ну, як вы здагадаліся?
- Мы пойдзем?
- Так. Дзякуй... Вы кахайце... Гэта добра, калі ў людзей шчырыя пачуцьці.
Паціскае мне руку, кажа у вуха, але ня шэптам:
- Вы, Юры, я ўгадаў? Ня бойцеся я гэтага рабіць ня буду.
Пасьля паціскае руку Волі. Просіць у мяне дазволу пацалаваць. І яшчэ раз цісьне мне руку. Нарэшце разьвітваемся.
Пад начніком шмат ментоў і ў сьцілку п'яных.
- Ах, якія. Гы-гы-гы. Адзін пад аднаго падстрыгліся, - сьмяюцца нейкія бухія бабы з нашых кароткіх прычосак.
- Не зьвяртайце ўвагі на быдла, - супакойваюць нас два цьвярозых хлопца.
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
spkava
